زبان اقوام گوناگون، گذشته از نقش تعیین کننده ای که در پیوستگی ملی و فرهنگی و سیاسی آنها دارد، حامل پیام هایی است که در همه فرهنگ ها و زبان ها یکسان یا شبیه است. مثلا آب ماده ای است سیال و شفاف در طبیعت که زندگی جانوران و گیاهان بدان وابسته است، هر چند در هر زبانی نامی دیگر دارد از جمله در انگلیسی Water، در عربی ما، در هندی پانی و در ترکی سو. همه این الفاظ مدلول واحدی دارند. به قول مولانا:اختلاف  خلق از نام اوفتاد                چون به معنی رفت آرام اوفتاد(مثنوی دفتر دوم ، بیت368 )ویا:در معانی قسمت و اعداد نیست           در معنی تجزیه و افراد نیستاتحاد یار با یاران خوشست                  پای معنی گیر صورت سرکشست( همان، دفتر اول، ابیات 682-681) ...

پژوهش حاضر با هدف فهم چگونگی رؤیت پذیر شدن کُردها در دورۀ پهلوی دوم انجام شده است. این پژوهش تلاش دارد با استفاده از روش تحلیل گفتمان، به تصویری تا حدودی گویا، روشن و قابل استناد «از» و «درباره» کُردها در مجلات فارسی زبان این دوره دست یابد. به همین منظور متن و فرامتنِ مطالب مرتبط با موضوع مورد تحقیق در این نشریات در بازه زمانی مورد اشاره، مورد تحلیل و پژوهش قرار گرفت. یافته ها نشان می دهد که تصویرسازی از کُرد و کردستان در مجلات دوره پهلوی دوم، متاثر از قطب بندی هایی مانند «خود/دیگری»، «مرکز/حاشیه» و «سوژه/ابژه» است. در این مطالب، کُردها همواره هویتی ثابت و از پیش تعریف شده دارند، این تاکید بر مفهوم ثبات، تکنیک و بلکه تاکتیکی مهم و موثر در «ساخت ایدئولوژیک سوژه ی کُرد» و «دیگری بودگی» اوست. تصویر غالب و پُررنگ از کردها در این مجلات، تصویری است موزه ای و همچنین توریستی از آنها؛ آدم هایی در اعماق تاریخ که نباید به آنها دست زد، مبادا که از «بکر بودن» بیفتند. سایه این «ایده باکرگی» بر ساحَت های مختلف هستی و کیستی «سوژه کُرد» از زبان و لباس و پوشش او گرفته تا آداب و رسوم و آئین اش، گسترده شده است.اهمیت سوژه ی «کُرد» به بودَش در تاریخ است و کمتر سخنی از شرایط اجتماعی، اقتصادی، سیاسیِ روز کردها در میان است.